Peuter in supermarkt ssagl
Moeders, Persoonlijk

Als een kind in de supermarkt

We zijn net thuis gekomen van ons wekelijks uitje naar de supermarkt. Dat klinkt alsof het leuk is maar, zo denkt bijna niemand in ons huishouden erover. We vinden het best een opgave en dat begint al bij het bedenken van een weekmenu, het maken van het boodschappenlijstje en het startklaar maken van onze peuter. Voordat we bij de supermarkt zijn wouden we al dat het voorbij was. Dan moet het nog beginnen. Probeer een nieuwsgierig jongetje van anderhalf maar eens in een winkelwagen te houden én te voorkomen dat alles wat jij net in die kar legt, niet meteen door de winkel heen vliegt. Het kost soms best wat moeite en geduld om met een lach weer thuis te komen. Waar alles dan ook nog uitgepakt moet worden… Vandaag is het anders.

 

“Het enthousiasme als er een blik tomatenpuree in hun karretje landt”

Ik krijg in de supermarkt een wake-up call van een andere moeder. Bellend loopt zij met haar twee onbeschrijfelijk schattige zoontjes de winkel binnen. De twee jongens hebben allebei een eigen (klein formaat) winkelwagentje en laten zich gehoorzaam sturen door hun oudere zus die ook mee is. Ik probeer me voor te stellen hoe de winkel er vanaf hun perspectief uit ziet en die gedachte vertederd me. Het enthousiasme op hun gezichtjes elke keer als er een tros bananen of blik tomatenpuree in hun karretje landt.  Onder de indruk blijven ze staan om naar een erg grote man te kijken die koffie uit het apparaat in de supermarkt haalt. Het snoep schap trekt hun aandacht en bijna zouden ze wat pakken maar ze doen het niet. Bij de kassa staan ze beiden even op hun tenen om op de loopband te kunnen kijken. Hun moeder ziet het allemaal niet. Ze is nog steeds aan het bellen. Als één van de jongens even zijn balans verliest door het op de tenen staan rijdt zijn karretje tegen het been van zijn moeder. Hij krijgt een kleine tik en een snauw. Daarna vervolgt ze haar gesprek aan de telefoon.

 

“Flessen die verdwijnen in een gat en de magische groene knop die zorgt voor een bonnetje. Het is een ontdekkingsreis”

Wat is het zonde dat ze het avontuur van haar jongens heeft gemist. Ik moet me inhouden om dat niet tegen haar te zeggen. Ook al zou ik dat nooit durven, wat had ik het graag gedaan. Als we zelf bij de kassa aankomen en de boodschappen op de band willen leggen zie ik ineens nog de tas statiegeldflessen in de kar. Dit zou een baalmoment kunnen zijn maar, dit keer draaien we vrolijk om. Ik word al blij van het vooruitzicht hoe spannend Beau het vind om al die flesjes in de machine te zien verdwijnen. Nog leuker is die groene knop die zorgt voor een bonnetje. Ook voor hem is dat uurtje in de supermarkt niet altijd een feest maar, wel altijd weer een ontdekkingsreis.

We zouden wat meer aandacht moeten hebben voor de wereld zoals onze kinderen hem zien. En, wat meer geduld. Met onze haast en oogkleppen stelen we zomaar hun kostbare avonturen af. Natuurlijk hebben we niet altijd tijd om langs een fietsenstalling te lopen en bij elke fiets te kijken of het achterlicht aan kan met een knopje. We willen ook niet bij elk elektriciteitskastje stoppen om de posters en stickers die daarop geplakt zijn te bekijken. Toch zouden we best wat vaker oog kunnen hebben voor al die kleine dagelijkse dingen die het leven voor een peuter een ware ontdekkingsreis maken en daarin meegaan. Daar wordt de dag voor onszelf ook een stuk leuker van. Zo maken we herinneringen én wijze kinderen.

 

“Een astronaut durft alles”

Het doet me denken aan Small Steps Are Giant Leaps. Een prachtig project van de Amerikaanse vader en fotograaf Aaron Sheldon. Tijdens een busrit met zijn zoon beseft hij dat dit voor hem alledaags is maar dat het zijn zoon volledig in zijn greep heeft. Hij besloot toen al dat hij de wereld van zijn zoon wou vastleggen om ouders eraan te herinneren dat onze kinderen elke dag nieuwe dingen ontdekken en het onze taak is om dat te omarmen en stimuleren. Toen hij dezelfde week met zijn zoon bij de dokter was besprak hij met zijn zoon welke mensen dapper genoeg zijn om door een dokter onderzocht te worden. Politieagenten en brandweermannen natuurlijk. Maar, ook een astronaut. Zijn zoon deed alsof hij een astronaut was en durfde zich te laten onderzoeken. Dit was de start van een bijzonder fotoproject. Echt, bekijk het eens. Het is geweldig vast gelegd en zo ontwapenend.

 

Peuter in bus ssagl

Peuter in aquarium ssagl

Peuter op fiets ssagl

Peuter in wasmachine ssagl

Peuter in bieb ssagl

Website SmallStepsAreGiantLeaps

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply