Processed with MOLDIV
Persoonlijk

Das Fiasko

Ondanks dat ik best te porren ben voor wat lumineus tijdverdrijf ben ik geen echte waaghals. Een beetje luie aanleg en vooral een grote dosis geklungel maken mij ongeschikt voor de meeste sportieve activiteiten. Er werd dan ook met opgetrokken wenkbrauwen gereageerd toen ik aangaf dat ik graag wou skiën. Mijn vriend was groot voorstander van het idee. Zelf had hij al enige jaren ervaring.

We besloten dat ik mijn ski carrière zou beginnen bij het Alpincenter in Botrop (Duitsland). Omdat ik mezelf nogal serieus nam scoorden we eerst een heuse ski-outfit. Met een ski-broek, een capuchon-trui, zilveren handschoenen en een waanzinnige muts leek ik al heel geloofwaardig al skiër.
Bij de skihal aangekomen werd ik voorzien van een paar lompe schoenen en latten. Met de zenuwen al aardig in de benen wachtte ik vol verwachting de instructies van mijn vriend af.
Die was anders dan gehoopt. Terwijl ik me had voorbereid om het rustig wennen aan de latten onder mijn voeten sprak hij de woorden: ‘Naar boven!’

Mijn vriend kent geen angst. Op zich is dat best een handige karaktereigenschap als je gaat skiën.
Ik raakte licht in paniek. ‘Naar boven’ betekende je aan een touw vastgrijpen om vervolgens de skiheuvel te worden opgesleept. Dat leek me al een hele uitdaging.
Toen ik erin was geslaagd om het touw te pakken, op beide ski’s te blijven staan en warempel opwaarts ging was ik best trots op mezelf. Niet lang want, al snel zag ik de volgende uitdaging naderen: het touw loslaten zonder direct weer naar beneden te rollen. Het beste scenario leek me om me als een soort James Bond recht naar voren te gooien zodat ik me vast kon klampen aan de sneeuw. Goed, de eerste val was gemaakt. Nu kon het alleen maar beter worden.

Na zes keer de heuvel af (en weer op) had ik de touwlift en mijn linker bochtje aardig onder controle. De rechter bocht bleek een groot probleem.
Mijn leermeester begon ongeduldig te raken. Want, wat ik naar links kon, kon ik dan toch ook naar rechts? Dat zou je zeggen…
We verlieten de heuvel voor het babybultje om daar verder te oefenen op de rechter bocht. Zonder resultaat.  Gefrustreerd hield ik het voor gezien.
Apres-ski ligt mij vast beter. De sneeuw verruilde ik voor harde muziek en een biertje. Zonder schoenen want die waren inmiddels behoorlijk zeer gaan doen.
Mijn skidroom lag in duigen. Tenzij we een piste zouden vinden die ten allen tijden naar links zou afbuigen werd het niks.

Na twee biertjes op sokken was ik al aardig opgevrolijkt. Volgende keer ga ik wel langlaufen.
Nu eerst weer naar huis. We leverden onze ski’s en schoenen in bij de verhuur. Na een blik op mijn schoen werd het gezicht van de medewerker voorzien van een blik in de categorie verbaasd.
Toen kwam het: “Sie haben zwei rechter Schuhe bekommen. Haben Sie das nich bemerkt?”

Mijn ski outfit hoeft nog niet op marktplaats. Eerst nog een keer proberen met een rechter én een linkerschoen.

 

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Majanka 22 april 2017 at 15:37

    Hahahahahahahah

  • Leave a Reply