Handen op zwangere buik
Moeders, Persoonlijk

Hands Off! Bevallen doe ik zelf wel

Tijdens het schrijven van deze blog moet ik ongeveer elke 8 minuten op mijn telefoon kijken of vriendin X al een bericht heeft gestuurd dat a.) haar vliezen zijn gebroken, b.) de weeën serieuze vormen aannemen of c.) ze opbiecht dat ze al drie dagen stiekem gelukkig zit te zijn met haar kersverse baby zoon. Het is nu 6 dagen geleden dat ze uitgerekend was en ik ben inmiddels zenuwachtiger dan voor mijn eigen bevalling. Het wachten, alle vragen uit de omgeving en de babyboom waarin we ons bevinden zorgen momenteel voor veel bevallingsverhalen. Daarbij valt op hoe uiteenlopend de ideeën over zwangerschap en bevallen zijn. En, hoe bijzonder de bevalling van Beau wordt gevonden. Terwijl het voor mij  heel logisch voelde om Hands Off te vallen, ontdek ik steeds opnieuw dat veel vrouwen niet eens weten dat dit een reële keuze is.

 

Zwangerschap anno nu: een wereld aan foefjes en alles willen weten.

We leven in een tijd waarin we al tijdens de zwangerschap continue van alles kunnen meten en laten testen. De juiste zwangerschapstest verteld hoe lang je al zwanger bent en het is mogelijk om zelf thuis de hartslag van je kindje te beluisteren. Tijdens de bevalling wordt de ontsluiting gemeten om een soort voorspelling te doen over het verloop en de duur van de bevalling. Mocht dat nou heel erg tegenvallen dan is de bevalling te manipuleren met allerlei foefjes zoals wee-opwekkers, ruggenprikken en kiwi’s. Je hoort het al, ik ben er een beetje cynisch over.  Niet omdat ik het niet begrijp maar omdat ik ook de keerzijde ken én het alternatief. Na een tijdje dubben heb ik daarom besloten dit te delen.

Zwangerschapstest met indicator

 

Wauw! Thuis het hartje kunnen luisteren wanneer je maar wilt.

Toen we nog zorgeloos zwanger dachten te zijn van ons eerste kindje was ik vooral nieuwsgierig. Toevallig (en achteraf godzijdank) was ik via via bij een verloskundige beland die hands off bevallingen doet. In dit stadium had ik dat nog niet door en was het ook niet waar ik direct voor gekozen zou hebben. De eerste echo vond ik fantastisch en we stonden zo te popelen voor de volgende dat we met liefde betaalden voor een extra echo om het geslacht te bepalen: een jongen. En ja, na de eerste echo’s en luisteren naar het hartje was ik online op zoek naar een apparaat waarmee ik dat zelf, thuis, kon doen. Leuk toch? Dat het niet altijd zo leuk is, leerden we vanaf week 20.

Echo 16 weken

 

Eindelijk elke week een echo.

De 20-weken echo was twijfelachtig. Terwijl iedereen weet dat deze echo is bedoeld om eventuele ‘foutjes’ te constateren of uit te sluiten gingen wij, net als ook bijna iedereen, heen met vooral veel zin om onze baby weer te zien. Op de echo was veel goeds te zien: een complete baby, geen open ruggetje, voldoende en niet teveel ledematen en een kloppend hart. Maar, op dat hart had de echoscopist een klein wit vlekje gezien. Dat kan van alles zijn en vooral ook niks. Wat de echoscopist ook zag was veel vruchtwater. Dat kan van alles zijn en ook weer niks. Tot slot werd een SUA geconstateerd. Dat betekent één slagader in de navelstreng in plaats van de normale twee. Je raadt het al, dat kan van alles zijn of…niks. Met drie dergelijke afwijkingen is er voldoende reden om je in een medische molen te gooien. Ik kreeg wat ik wou: wekelijkse echo’s. Wat ik tot die tijd niet wist is dat er op elke echo wel iets te zien is dat van alles kan zijn of helemaal niks. En, dat iedere echoscopist, gynaecoloog of verloskundige daar een andere mening of advies bij heeft. De hele afwisseling van berichten en wirwar van emoties zal ik je besparen. Ons ongeboren kind leek elke week iets anders te hebben: een hartafwijking, niks, syndroom van Down, te groot hoofd, niks, te platte neus… Pas na 30 weken werd gegokt wat er werkelijk was: een slokdarmafwijking. En zelfs na 16 echo’s is niet gezien dat onze zoon een stukje miste uit zijn luchtpijp en dus niet levensvatbaar was. Daar moesten we achter komen na zijn geboorte.

CTG tijdens bevalling

 

‘Niet zo leuk’ vond Cas het. Een kiwi en een knip later was hij er.

Vanwege de vermoedde slokdarmafwijking zou ik bevallen in het ziekenhuis met alle controles en hulp. Daar kon Cas zo snel mogelijk gecontroleerd worden om adequaat een behandelplan te starten. De zorg over mij was overgenomen door het ziekenhuis en zes weken lang verbleef ik daar. In die weken is een heleboel besproken maar niet de mogelijkheden van bevallen of laat staan een bevallingsplan. Dat was al bepaald: continue aan de monitor, blijven liggen en niet teveel aan het lot overlaten. Dus zo deden we het. Halverwege werden de hulptroepen gewisseld omdat de diensten van de verpleegkundige, gynacoloog en verloskundige werden opgevolgd. Toen mijn weeën even wat minder werden kreeg ik een portie opwekkers in mijn infuus gespoten. Op het moment dat de verpleegkundige haar spuit leeg spoot begonnen mijn weeën weer uit zichzelf. Het resultaat (1+1=2) was een weeën storm. Geen aanrader! Vanaf het moment dat ik mocht persen (bij exact 9,5 cm ontsluiting) werd Cas nauwlettend in de gaten gehouden en namen ze bloed bij hem af om te bepalen hoe leuk hij de bevalling vond. ‘Niet zo leuk’  was de conclusie en daarom kreeg hij een kiwi op zijn kop en ik een knip. Daar was hij dan. Een nanoseconde werd hij op mijn borst gelegd, de navelstreng doorgeknipt en weg was ie. De eerste keer dat ik hem daarna weer zag leefde hij al niet meer.

Bevallen aan de monitor

 

“Als we dit bij Cas hadden gedaan, dan had ik hem in de ogen kunnen kijken.”

Tijdens mijn zwangerschap van Beau werd automatisch ingevuld dat ik vast medisch wou bevallen na onze vorige ervaring. Wel zo veilig. Integendeel. Juist die ervaring bevatte alle argumenten om geen poespas te willen. Vanaf de eerste wee tot aan de geboorte van Beau is er geen ontsluiting gemeten. De enige aanrakingen die ik heb gevoeld waren af en toe een doptone op mijn buik om de hartslag te horen en de hand van mijn man. Behalve mijn man waren alleen mijn verloskundige en kraamverzorgende bij de bevalling. Beide had ik met zorg uitgezocht. Dat voelde als een sterk en vertrouwd team, precies wat ik nodig had. Ik beviel in bad en was de eerste die Beau vasthield. De navelstreng knipten we pas los nadat deze helemaal uitgeklopt was. Alles wat je kleine daar nog uit kan halen is vast mooi meegenomen. Als we dit bij Cas hadden gedaan dan had ik hem in de ogen kunnen kijken, had hij kunnen horen dat ik zei hoe mooi hij was. Geen artsen, geen onnodige controles, geen verwarrende meningen, geen knippen en scheuren. Het was het meest pure moment dat ik ooit zal meemaken.

Badbevalling

 

Een snufje dan…

De volgende nacht beviel vriendin X.  Een bevalling die mijn ideeën bevestigd maar ook direct aantoont dat je niet door moet slaan en je tegen alle medische hulp keren. Soms heb je het nodig. Als je zelfs na 15 uur bevallen geen persweeën krijgt bijvoorbeeld. Toch heeft ze dezelfde warme herinnering aan haar bevalling omdat ze dezelfde pure ervaring had en er alles uitgehaald heeft wat er in zat, op eigen kracht (en een snufje wee-opwekkers).

Previous Post Next Post

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply Majanka 21 april 2017 at 08:39

    Lief mooi mens, wat ben je wijs, wat heb je verdrietige dingen meegemaakt en wat heb je dat gebruikt om inzicht te krijgen en te zorgen voor een krachtige, empowerende ervaring. Je raakt me, ik heb bewondering voor je. En ik ben nog steeds blij dat je ‘per ongeluk’ bij die gekke vroedvrouw terecht kwam.
    Liefs

  • Reply Valerie 21 april 2017 at 11:58

    Heel herkenbaar. Ook ik heb de keerzijde ervaren, en we hebben nog twee maanden moeten toezien hoe ons dochtertje* het moeilijk had. En dat terwijl ik riep en voelde dat m’n babietje mocht gaan toen haar hartje wegviel bij een monitor controle. Het mocht niet, want ‘zij hebben de wet te volgen dat ze elk leven moeten redden’. Nadien wist ik wel beter.
    We hebben alles in ons om onze baby’s liefdevol en zacht ter wereld te brengen. Waarom gebeurt het dan zo weinig? Daar heb ik een artikel over geschreven:
    http://volleven.be/het-echo-dilemma/

  • Reply K. 21 april 2017 at 16:19

    Intuïtie is enorm belangrijk…
    Bij mijn jongste voelde het erg duidelijk dat ik geen medische mallemolen rond me heen wilde. Niet tijdens de zwangerschap, niet tijdens de bevalling. En so be it. Het werd een unassisted zwangerschap, we hebben geen dokter of vroedvrouw gezien. Ik en mijn buik waren prachtig verbonden, ik heb me nooit zo verbonden gevoeld met mijn baby dan tijdens die laatste zwangerschap. En ook bij de bevalling was niemand bij. Enkel mijn lieve man en een doula, ter mentale ondersteuning. En gelukkig maar ook. Een vroedvrouw had mij naar het ziekenhuis gestuurd en mij een keizersnede laten ondergaan. Maar mijn lichaam wist ook dat pittige moment op te lossen. Niet door de rustige hypnobirth die ik voor ogen had, maar door mij intuïtief alle stappen juist uit te laten voelen. En zo kregen baby en ik de perfecte landing op aarde. Mijn intuïtie had gelijk…
    Ook de grote scheur nadien is natuurlijk geheeld zonder naaiwerk en heelde de genaaide knip en scheuren van de vorige bevallingen ineens mee. Waar er tot dat moment druk zat “down there”, is die druk sindsdien verdwenen.

    Een unassisted bevalling is natuurlijk nog iets helemaal anders dan een hands-off bevalling en zal voor velen inderdaad wel extreem zijn (ook voor mij, voor die laatste bevalling). Maar het toont wel aan hoe belangrijk het is om je niet door angst te laten overvallen en vooral dat mooie buikgevoel te volgen. Zegt je intuïtie dat een ziekenhuis de plek van bevallen is, dan is dat de juist plek van bevallen. Zegt je intuïtie dat je het zonder medische hulp moet doen, dan is dat de manier die bij die zwangerschap/bevalling past.

    Heel mooi, dit artikel! Volg je gevoel… dat is het meest belangrijke in heel het proces!

  • Leave a Reply