Persoonlijk

Jarig!

De magie van jarig zijn. Iedereen kan zich dat herinneren van ‘vroeger’.  Toen we een aftelkalender knutselden om de dagen te kunnen tellen tot het zover was. Toen we in alle vroegte bij onze ouders op bed sprongen als het dan zover was. Toen cadeautjes veel minder belangrijk waren dan het feit dat er slingers hingen, we zelf mochten weten of we pannenkoeken of patat aten en er allemaal bezoek kwam om ons in de watten te leggen.
Voor een kind is zijn verjaardag één van de belangrijkste dagen in een jaar. Niemand vindt dat gek en ouders werken graag mee om deze dag nog meer magie te geven.
Je verjaardag op je 32e nog steeds als iets magisch zien vinden de meesten wel een beetje raar. Jammer vind ik dat. Want, ik ben dus iemand die verjaardagen nog (bijna) net zo belangrijk vind als de dag dat ik vijf werd. Dat is toch heerlijk. Ik geloof niet dat die magie slijt met de jaren. Wij (jullie eigenlijk) laten het zelf verdwijnen. Omdat we het ineens niet meer leuk vinden om ouder te worden. Best gek, want of we het nu vieren of niet, ouder worden we toch. Een slechte reden dus. Tegenwoordig denk ik te weten wat de werkelijke reden is dat volwassenen hun verjaardag niet (groots) durven te vieren.

Confrontatie. Niet met het ouder worden en de rimpels die daarbij horen. Maar, confrontatie met de levensfase waarin je je bevindt én de vraag of dat is waar jij jezelf graag ziet. Twee jaar geleden werd ik dertig. Mijn kersverse man organiseerde een verrassingsfeest voor mij. Hij weet hoe graag ik mijn verjaardag vier en deed daarom alles voor dat stukje magie. Alles klopte. Behalve mijn gevoel.
Ik was niet blij. Niet tevreden met mijn leven op mijn 30e. Tien maanden ervoor leek het erop dat ik op mijn 30e moeder zou zijn, getrouwd  met de man waar ik zo van hou en, zou wonen in een fijn huis dat we samen voor ons gezin kochten. Nu was het zover. Ik werd 30 en was aan het rouwen om mijn overleden kind. Tijdens dat rouwen waren we drie weken eerder enigszins verdoofd onder een TL-buis aan het gemeenteloket getrouwd en omdat we ons fijne huis verkocht hadden en ons nieuwe huis nog bewoond werd, woonden we zelf in een klein, vies huis in een achterstandswijk. Dit was niet hoe ik 30 wou worden en daarom had ik voor het eerst in mijn leven de behoefte om mijn verjaardag in bed, met een deken over mijn hoofd, te vieren. Dat was alleen geen optie omdat ik juist dit jaar 30 werd en er een groot feest georganiseerd was.

Ik kan niet anders zeggen: het feest was een echte verrassing, goed geslaagd en iedereen waar ik om geef was er. Het was een gezellige avond die me een warm en gewaardeerd gevoel gaf. Toch kon ik het niet helpen dat het me ook verdrietig maakte om 30 te zijn.

Vandaag is het 5 januari en morgen word ik 32. Geen bijzondere leeftijd, ik denk dan ook niet dat ik een groots feest hoef te verwachten. Maar, vanavond ga ik voor het eerst weer met vlinders in mijn buik naar bed omdat ik morgen jarig ben. Want, mijn leven ziet er precies uit zoals ik zou willen. We zijn gelukkig getrouwd, hebben een eigenwijs jongetje dat ons morgen wakker brabbelt, ik heb een nieuwe, uitdagende baan, ook mijn man heeft zijn droombaan gekregen en we wonen in een huis dat ons gelukkig maakt. Morgen word ik 32 en dan ga ik al die dingen vieren door mijzelf eens goed in de watten te laten leggen. Want, ik mag best trots zijn op wat ik op mijn 32e heb bereikt. Ik ben wat ik wil zijn. Happy Birthday to Me!

 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Marianne 5 januari 2017 at 21:30

    Wauw, mooi geschreven!

  • Leave a Reply