Stress van ontspannen
Dagelijkse dingen, Moeders, Persoonlijk

Stress van ontspannen

Vandaag zit ik thuis terwijl ik eigenlijk aan het werk zou moeten zijn. Ik dacht dat ik ‘gewoon’ ongewone hoofdpijn had maar het oordeel van de huisarts was anders: stress. Sorry? Het klopt dat mijn leven af en toe wat hectisch is en ontspannen is niet echt mijn beste kwaliteit maar… ziek zijn van stress? Dat voelt wat overdreven.
Niet eens het oordeel van de huisarts maar vooral de houding van mijn man zet me toch aan het denken. Hij lijkt oprecht bezorgd. Voor zijn nieuwe baan is ontspannen een belangrijk onderdeel. Om de nodige rust op patiënten en hun omgeving over te brengen moet hij zelf ook rust ervaren. Dat is iets wat je blijkbaar niet kan spelen. En daardoor val ik nu ook door de mand. Mijn ademhaling, manier van praten, bewegingen. Het straalt onrust uit. Mijn man zei het al en nu heeft de huisarts het bevestigd. Wat een geluk dat ik niemand zijn leven hoef te redden.

Werkende moeder en werkende man

Ondanks dat het oordeel nog steeds wat zwaar voelt moet ik er dus toch misschien wat aan gaan doen. Dat begint met toegeven dat ik inderdaad wat gestrest leef en dat komt vooral door de tijd. Als werkende moeder ben ik opgeslokt in een strak tijdschema en om eerlijk te zijn vind ik dat verschrikkelijk. Ik ben ambitieus en wil op mijn werk graag de beste kant van mijzelf laten zien. In mijn ogen past daar geen 9 tot 5 mentaliteit bij maar, met een dreumes ontkom je daar niet aan. Daarom sta ik om 05:45 uur op en ren ik sochtends alsnog de benen uit mijn lijf zodat ik om 08:00 uur op mijn werk kan zijn en met goed fatsoen om 17:00 uur weer kan vertrekken. Dat lukt nooit, één van de twee of beiden niet. Vaak ben ik net op tijd bij de opvang om Beau op te halen en dan begint het echte drama: koken met een hongerige peuter aan mijn been die moe is van een dag spelen. Wordt het later dan 18:00 uur dan kan ik het wel vergeten, het eten gaat dan alle kanten op maar niet in de mond van mijn dreumes.
Waar mijn man is dit verhaal? Ook aan het werk! Je zou het bijna geluk noemen dat zijn werktijden het onmogelijk maken om zich op werkdagen te bemoeien met het ochtend- en eet-ritueel.

Geen tijd genoeg

Het gevolg is dat ik tijd ook niet meer uit kan zetten als het er niet toe doet. In het weekend bijvoorbeeld. Continue kijk ik op de klok: Hoe lang ik nog kan slapen. Hoe laat we moeten eten. Hoe laat Beau moet slapen. Hoe lang Beau moet slapen. Hoeveel tijd ik heb voor het huishouden. En, als alle tijd is ingedeeld besef ik dat de tijd om iets leuks te doen al is verstreken. Goh, dat lijkt inderdaad best gestrest.

Een half uurtje eerder op

De tijd verander ik niet. Dus, moet ik leren hoe de tijd me niet gaat beheersen en leren om echt te ontspannen in de vrije tijd die ik echt wel heb. Klinkt eenvoudig. Een paar maanden geleden startte ik met het plan om nog eerder op te staan zodat ik de dag kon beginnen met rust: een kwartier yoga, een kop koffie en een tijdschrift in stilte. Ik las er een heel artikel over in de Flow en er schijnen veel mensen baat bij te hebben. De keren dat het me lukte om echt om 05:15 uur uit bed te gaan voelde het geweldig. Echter, al na 3x bleek dat ik het half uur eerder opstaan savonds weer in moet leveren om voldoende slaap te krijgen. Dus, meer me-time, minder we-time. Niet zo gezellig. Waarschijnlijk werkt dit wel heel goed als een half uur eerder op half 7 is in plaats van kwart over 5.

Yoga en sporten

Een aantal keren per week naar de sportschool of yoga moet fantastisch werken. Ik weet het en heb het ook een tijdje goed volgehouden. Maar, dat moment dat het geen opgave meer is om naar de sportschool te gaan, dat heb ik nooit bereikt. Ik haat het om mezelf in een sportpakje te hijsen (wat bij mij ook nooit lekker zit), naar de sportbestemming te fietsen en al moe te zijn voordat ik überhaupt begon. Nadien ben ik inderdaad meestal blij dat ik gegaan ben maar, dan ben ik wel bezweet. Het blijft dus niet bij een uurtje sporten +  fietstijd. Ik moet ook douchen, me afdrogen (pfff) en de volgende dag heb ik spierpijn waardoor alles een versnelling langzamer gaat, dat kost weer tijd. Een hoop stress dus. Dat is net niet de bedoeling.

Stress van ontspannen

Tja, het blijkt knap lastig om te ontspannen, voor mij in ieder geval. Toch, naast mijn zus die een drukke baan als traumachirurg heeft en er nog tientallen hobby’s én een lange afstandsrelatie op na houdt lijk ik zeeën van vrije tijd te hebben waar ik te weinig van geniet. Dus, ik moet het anders doen: simpeler.

Mijn wekker laat ik staan en vanaf dat moment laat ik alles gebeuren. Voor de tijdstippen dat ik echt een verplichting heb zet ik een timer. Om kwart voor 5 bijvoorbeeld, dan ga ik alles afsluiten zodat ik op tijd in de auto zit om Beau op te halen, ook als ik niet om 8:00 uur op mijn werk was. In de auto zet ik de radio lekker hard. Van het eten maken we iets gezelligs, als dat betekent dat we elke dag pannenkoeken of een afhaalmaaltijd eten, dan is dat eerst maar zo. Totdat ik er structuur in heb gevonden.  Elke avond ga ik iets doen om de dag los te laten: lekker lang douchen, een rondje fietsen of misschien toch wel yoga (waar je niet van zweet). Dat helpt hopelijk om daarna weer energie te hebben voor de dingen die ik leuk vind. Ondertussen ga ik meer genieten van de koffie die ik drink, de momenten die ik met mijn zoon en man deel en vaker ja zeggen.

Gewoon alles laten gebeuren. Dat heb ik goed georganiseerd.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply