Browsing Tag

column

Peuter in supermarkt ssagl
Moeders, Persoonlijk

Als een kind in de supermarkt

We zijn net thuis gekomen van ons wekelijks uitje naar de supermarkt. Dat klinkt alsof het leuk is maar, zo denkt bijna niemand in ons huishouden erover. We vinden het best een opgave en dat begint al bij het bedenken van een weekmenu, het maken van het boodschappenlijstje en het startklaar maken van onze peuter. Voordat we bij de supermarkt zijn wouden we al dat het voorbij was. Dan moet het nog beginnen. Probeer een nieuwsgierig jongetje van anderhalf maar eens in een winkelwagen te houden én te voorkomen dat alles wat jij net in die kar legt, niet meteen door de winkel heen vliegt. Het kost soms best wat moeite en geduld om met een lach weer thuis te komen. Waar alles dan ook nog uitgepakt moet worden… Vandaag is het anders. Lees verder

Stress van ontspannen
Dagelijkse dingen, Moeders, Persoonlijk

Stress van ontspannen

Vandaag zit ik thuis terwijl ik eigenlijk aan het werk zou moeten zijn. Ik dacht dat ik ‘gewoon’ ongewone hoofdpijn had maar het oordeel van de huisarts was anders: stress. Sorry? Het klopt dat mijn leven af en toe wat hectisch is en ontspannen is niet echt mijn beste kwaliteit maar… ziek zijn van stress? Dat voelt wat overdreven.
Niet eens het oordeel van de huisarts maar vooral de houding van mijn man zet me toch aan het denken. Hij lijkt oprecht bezorgd. Voor zijn nieuwe baan is ontspannen een belangrijk onderdeel. Om de nodige rust op patiënten en hun omgeving over te brengen moet hij zelf ook rust ervaren. Dat is iets wat je blijkbaar niet kan spelen. En daardoor val ik nu ook door de mand. Mijn ademhaling, manier van praten, bewegingen. Het straalt onrust uit. Mijn man zei het al en nu heeft de huisarts het bevestigd. Wat een geluk dat ik niemand zijn leven hoef te redden.

Lees verder

Dagelijkse dingen, Persoonlijk

Ja, ik wil!

Toen de vriend van mijn beste vriendin op zijn knieën ging en de ring tevoorschijn toverde waar ze al vijf jaar van droomde zei ze natuurlijk volmondig ‘Ja’.  Een paar maanden later was het mijn beurt. Er kwam een mooi pakje op tafel terwijl we aan een biertje zaten. Niet met een ring maar met een armband werd mij de grote vraag gesteld. De vraag waar je (net als bij een echt aanzoek) zo vereerd door voelt dat er maar één antwoord is: Ja, ik wil. Lees verder